Borstvergroting

Op 5 oktober 2008 ben ik geopereerd door Dr. Schumacher van de ATS-kliniek. Voorafgaand waren er diverse gesprekken waarin de gang van zaken goed werd uitgelegd en alle voor/nadelen van de verschillende operatiemethoden op een rijtje werden gezet.

Om de risico's werd ook niet omheen gedraaid. Ook kon ik al een beetje een idee krijgen hoe het resultaat zou zijn middels losse protheses en een pas-bh. Toen ik dit voor het eerst deed leek de prothese in eerste instantie veel te groot. Dit kwam omdat ik gewent was aan mijn kleine 75A borsten en dan heb je ineens voor je gevoel heel veel omdat 't verschil zo groot is. Maar geloof me; dit went heel snel! Je moet ze ook echt even laten zitten en niet meteen uitdoen om het juiste aantal cc (men praat niet in cups) vast te stellen samen met de arts. Er zit ook verschil in de kwaliteit van de protheses en aan elke prothese zit daarom ook een ander prijskaartje. Ik koos voor de beste kwaliteit en wilde niet van die "tennisballen" maar een zo natuurlijk mogelijke vorm en borsten die qua maat ook passen bij mijn lijf.

Ik wilde ook dat de prothesen via mijn oksel (axilaire operatie) geplaatst zouden worden. Dit genoot mijn voorkeur omdat via de tepel voor mij uitgesloten was omdat ik in de toekomst wellicht nog borstvoeding wil gaan geven en een operatie via die methode zou dat nagenoeg onmogelijk maken. Onder je borst kon er ook geöpereerd worden maar dan zit het risico erin dat het litteken net iets boven of onder je borstplooi zou kunnen komen te zitten en ik wilde niet dat je er dan tegen aan zou kunnen kijken. Via de oksel leek mij dus het mooiste resultaat. De protheses zijn in mijn geval ook onder de borstspier geplaatst voor een zo natuurlijk mogelijk effect en om de mogelijkheid tot borstvoeden niet onmogelijk te maken. Met de arts besloten we uiteindelijk dat er protheses gebruikt zouden worden van 275 cc in een ronde vorm met de afspraak dat er tijdens de operatie werd gekeken of dat het gewenste resultaat zou geven en zo niet, dat er dan eventueel grotere protheses in zouden gaan indien mogelijk(soms is er namelijk gewoon niet genoeg ruimte voor grotere). Ik wilde uitkomen op een ruime B/kleine C cup. Door diverse mensen is mij ook aangeraden om beter iets groter proberen uit te komen dan kleiner. De meest gehoorde klacht na zo'n borstvergroting is dat ze wel een iets grotere maat zouden gehad willen hebben.

Op 5 oktober moest ik me 's-ochtends om 7.30 uur melden in het ziekenhuis van Boxtel (hier huren zij operatiekamers om onder de strengste hygiënische regels te opereren). In mijn kamer aangekomen kreeg ik een bed toegewezen en mocht ik een operatiekleed aantrekken. Vervolgens werden er voor-foto's gemaakt en rond 8.30 vertrok ik met bed en al met twee verpleegkundige naar de o.k. Daar werd ik goed op mijn gemak gesteld en overgeheveld naar de operatietafel alwaar ik een infuus kreeg waar vervolgens narcosevloeistof doorheen ging. Zo'n 1,5 uur later werd ik weer wakker en had ik borsten! Wel flink ingepakt en ik kon er dus eigenlijk niets van zien. Die dag was ik erg suf en viel ik vaak in slaap. In de namiddag mocht ik wel weer wat eten en drinken. Ook kreeg ik pijnstillers want het voelt net alsof je ribben gekneusd zijn. In en uit bed ging ook niet geweldig en ik wilde het liefste liggen. Dit moet je de eerste week op je rug. Dat is erg vervelend en je krijgt hier op een gegeven moment meer last van, dan van je borsten. Mijn rug zat dan ook helemaal vast na een paar dagen.

De dag na de operatie kwam Dr. Schumacher langs om samen voor het eerst naar het resultaat te kijken. Wat een openbaring. Geweldig! En het zou alleen nog maar mooier worden. Tijdens de operatie bleek dat met de afgesproken cc's het gewenste resultaat niet bereikt kon worden en is er besloten om protheses van 325 cc te gebruiken. In de loop van de ochtend mocht ik naar huis. Met drains en al wel te verstaan. Deze krijg je in elke borst één om het wondvocht z.s.m. af te voeren en om in de gaten te houden of het genezingsproces wel goed verloopt.

Na een aantal dagen moest ik terug op controle komen in Vlijmen en werden de drains verwijderd. Vanaf dat moment mocht ik gelukkig ook weer douchen. Heerlijk zeg, na al die dagen! Wel moest ik nog een sportbh dragen t/m ongeveer 6 weken en een speciale band op de bovenkant van mijn borsten dragen die ervoor zorgde dat ze niet te hoog uit zouden komen. De eerste twee weken had ik best veel pijn maar daarna ging het stukken beter. Ik kon na veertien dagen ook weer vrij goed op mijn zij liggen. Omdat ik niet de dikste ben, heb ik vrij lang last gehad van moeheid maar na 6 weken ging ook dat steeds beter. Daarna volgde voor mij het moment om voor het eerst in mijn leven de bh's te kopen die ik altijd al wilde. Ik ben toen uitgebreid met mijn vriend gaan shoppen. Dat was helemaal geweldig! Ik bleek precies de cup te hebben die ik voor ogen had (grote B/kleine C). Ik kan nu alles kopen (op dat gebied) wat ik maar wil. Voorheen was het altijd één grote ramp. Nu gaat dalijk de zomer er aankomen en ik kan niet wachten tot ik zomerjurkjes, topjes en bikini's kan kopen. Mijn borsten voelen ook steeds soepeler aan en worden steeds wat natuurlijker.

Ik ben nu 4 maanden verder en net terug van een controle. Na een jaar hebben ze pas hun uiteindelijke vorm. Ook de littekens zien er prima uit en ze worden steeds lichter (ze zijn zo'n 4 a 5 cm lang). Ben benieuwd hoe mijn borsten er na een jaar uitzien want ik ben er nu al super-blij mee en ik zou het zo weer doen!

Anoniem

Voor	Na